Μήπως κερδίζουμε κάτι κι εμείς οι ταλαίπωροι; Σίγουρα όχι χρήματα. Σίγουρα δεν λυτρώσαμε τις αλύτρωτες πατρίδες. Σίγουρα δεν θα νιώσουμε περισσότερο ασφαλείς στη χώρα μας. Σίγουρα δεν θα βελτιωθεί τίποτα στην καθημερινότητά μας.
Άραγε, μόνο αυτά είναι σημαντικά και μας κάνουν να χαιρόμαστε; Γιατί να είμαστε μονίμως μίζεροι; Ας νιώσουμε λίγο περήφανοι για κάτι. Με μέτρο όμως και χωρίς να ξεχνάμε τις υπόλοιπες προκλήσεις που έχουμε να αντιμετωπίσουμε στη ζωή μας. Το ποδόσφαιρο, λένε, είναι το όπιο του λαού. Ε ναι, αν πλακωνόμαστε μεταξύ μας για τις παλιο-ομάδες του κάθε πάμπλουτου αλήτη και δεν αγωνιζόμαστε για τη σωτηρία μας και τη σωτηρία της πατρίδας μας, είναι ηλιθιότητα. Αλλά εδώ μιλάμε για την εθνική ομάδα.
Και πάμε τώρα στο δια ταύτα. Πώς μας έχουν εκπαιδεύσει έτσι; Πώς κατάφεραν να μας κάνουν τόσο θύματα, ραγιάδες και εαυτοφοβικούς όταν πρόκειται για κάποιο θέμα που έχει έστω και ελάχιστη σχέση με κάτι εθνικό;
Την αρχή έκανε ο μίζερος και άσχετος εκφωνητής της δημόσιας τηλεόρασης. Έσπευσε να μας πει κατευθείαν ότι πέναλτι δεν υπάρχει, πριν δει καν το replay. Στη συνέχεια μας έδειχναν ένα και μόνο replay (γελοίο) από τα δεκάδες που υπήρχαν, μην τυχόν και καταλάβουμε ότι έκανε λάθος. Όλοι πέσαμε για ύπνο πιστεύοντας ότι ναι μεν αξίζαμε την νίκη αλλά αυτή ήρθε με κάλπικο πέναλτι.
ΥΓ. Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, στην Κύπρο θεωρείτε φασιστικό να βγαίνουν να πανηγυρίσουν επιτυχίες της Ελλάδος! Ο κόσμος φυσικά τους έχει γραμμένους.
